Program Nadzieja
O Nadziei
Zasady
Deklaracja
Blankiet wpłat
Kontakt
Kwartalnik Lafia
Ostatni numer:


Prenumerata
Archiwum
Redakcja
Przetłumacz stronę

Dialog międzyreligijny. Bardzo krótkie wprowadzenie.
dr Mariusz Uniżycki OFM

Dialog międzyreligijny. Bardzo krótkie wprowadzenie do krótkiego wprowadzenia

Według Karla Rahnera dialog „który jest czymś innym niż polemiką czy bezpośrednią i jednostronną próbą nawrócenia, zakłada, że obydwie strony oczekują i chcą się nauczyć czegoś od siebie nawzajem. Założenie to może uczynić także chrześcijanin i katolik, gdy podejmuje dialog z wierzącymi o innych przekonaniach a nawet ateistami. Owa możność otrzymania i przyjęcia czegoś od kogoś innego jest dana nie tylko dzięki temu, że dialog dostarcza lepszej informacji na temat postawy, nauki i praktyki partnera dialogu i w ten sposób może się przyczynić do od-demonizowania „przeciwnika”, a przez to także do zhumanizowania społeczeństwa. Możność otrzymania i przyjęcia czegoś od kogoś innego jest również dana dzięki temu, że partner dialogu jest często w posiadaniu tego rodzaju doświadczeń i idei humanistycznego kształtowania świata, indywidualnego przezwyciężania świata (praktyki medytacyjne i in.), których chrześcijanin nie dostrzega tak wyraziście i bezpośrednio i które w wypadku, gdy rzeczywiście są humanistyczne, musi – w aspekcie teologicznym – odnieść do działania łaski Bożej”. 28 października 1965 r. ogłoszona została przez Sobór Watykański II „Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich”. Dokument soborowy stał się teologicznym fundamentem, umożliwiającym rozpoczęcie przez Kościół katolicki dialogu z innymi religiami. Trzeba na wstępie zaznaczyć, że dialog międzyreligijny w zasadniczy sposób różni się od dialogu ekumenicznego. W tym ostatnim chodzi przede wszystkim o przywrócenie pełnej i widzialnej jedności wspólnoty chrześcijańskiej, która w historii doznała bolesnych podziałów (katolicy, prawosławni, protestanci). Natomiast dialog między religiami nie ma na celu zjednoczenia wszystkich religii, stworzenia jakiejś „super-religii”, „religii ponad religiami”. Nie chodzi w nim o zniesienie różnic pomiędzy religiami świata. Według Soboru, podstawowym celem dialogu międzyreligijnego jest „umacnianie jedności i miłości między ludźmi oraz między narodami” (NA, 1). Chodzi więc przede wszystkim o spotkanie chrześcijan z wyznawcami innych religii, które usuwać będzie po obydwu stronach nieufność i nienawiść, które w przeszłości były przyczyną wojen religijnych. We współczesnym świecie odkryto potrzebę pokojowego współistnienia wyznawców różnych religii. Jest to główny cel dialogu międzyreligijnego.

Potrzeba dialogu wyrosła przede wszystkim z uwarunkowań, w jakich znalazł się współczesny świat na skutek technicyzacji życia, globalizacji i bardzo szybkiego rozwoju środków przekazu. Wyraziła to Międzynarodowa Komisja Teologiczna w opublikowanym w 1996 roku dokumencie zatytułowanym „Chrześcijaństwo a religie”: „Zagadnienie stosunków między religiami nabiera coraz większego znaczenia. Wśród różnych czynników, które przyczyniają się do aktualności problemu, wyróżnić należy przede wszystkim wzrastającą współzależność między różnymi częściami świata. Wyraża się ona w różnych płaszczyznach: coraz większa liczba osób w większości krajów ma dostęp do informacji; nasiliły się migracje; nowe technologie i nowoczesny przemysł doprowadziły do nieznanej przedtem wymiany między licznymi krajami. Niewątpliwie czynniki te w różny sposób dotyczą poszczególnych kontynentów i krajów, ale żadna część świata, przynajmniej w pewnej mierze, nie jest od nich wolna”. Tak jak faktem stało się spotkanie różnych kultur, tak również faktem jest niespotykane dotąd w historii spotkanie wyznawców różnych religii. „Czynniki komunikacji i współzależności między różnymi narodami i różnymi kulturami przyczyniły się do większej świadomości wielości religii na ziemi, co niesie z sobą zarówno niebezpieczeństwa, jak i pewne możliwości. Pomimo sekularyzacji, wśród ludzi współczesnych religijność nie zanikła: znane są różne zjawiska, w których się ona objawia, pomimo kryzysu, który w różnej mierze obejmuje wielkie religie. Waga faktu religijnego w życiu człowieka i coraz częstsze spotkania między ludźmi i kulturami powodują, że dialog międzyreligijny jest konieczny ze względu na problemy i potrzeby nękające ludzkość, aby naświetlać sens życia i by rozwijać wspólne działania na rzecz pokoju i sprawiedliwości w świecie. Chrześcijaństwo nie pozostaje na zewnątrz ani nie może pozostawać na marginesie takiego spotkania i konsekwentnego dialogu między religiami. O ile były one czasami i mogą jeszcze być czynnikami podziału i konfliktu między narodami, jest rzeczą pożądaną, aby w obecnym świecie ukazały się jako czynniki pokoju i jedności. Chrześcijaństwo winno się przyczynić do tego, aby stało się to możliwe”. W dialogu międzyreligijnym spotykają się wyznawcy różnych religii. To spotkanie ma przede wszystkim na celu wyzwolenie ze źle rozumianego ekskluzywizmu, który oznacza przedstawianie swoich poglądów jako jedynie słusznych, przy jednoczesnej nieukrywanej pogardzie dla odmiennych wizji życia drugiego człowieka, czy też religii. Z drugiej strony celem dialogu jest uniknięcie równie niebezpiecznego inkluzywizmu, według którego nie istnieje jedna prawda, lecz tyle prawd ilu jest ludzi, a każda jest pełna i autonomiczna.
Polecamy
Fan Page


Laikat misyjny
Zdjęcie z galerii
Plus
Archiwum wiadomości
Intencje Papieskie
Muzeum misyjne
Intencje dla misjonarzy
Pobierz
Szukaj
Polecamy
Zaloguj
napisz